23 Ağu 2010 // henry lee

çok klişe. etrafına duvarlar örüp de sonra o duvarlara tırmanamadığı için ağlayan bir çocuk. o evden seni çıkaracak bir ele ihtiyacın varken, sımsıkı kapanmış yumruklar seçmişsen hayatında hergün ağlarsın. yavaş ve hızlı. istediğin gibi. pembe ve mavi. istediğin gibi. pembe der ayakkabılarını ister senden. verirsen mutlu olur vermezsen ağlar. mutluluk diye 25 sene süren bir arayışım vardı. profesyonel mutluluk arayıcısı. buldum. insan işini ciddiye alırsa hayatta başarılı olamayacağı alan yok gibi. uzun yolda giderken, karşıdan gelen arabaların uzunları gözümü alırken, kapatsınlar uzunlarını derken birden içime huzur doluyor. kafamı kaldırıp suratına bakıyorum. arkamı dönmeme bile gerek yok. mutluyum. arkadaki bonus track.

Yorum

“henry lee” için 0 Yorum yapılmış.


  1. Yorum Yapılmamış

Yorum yapın